Jak pielęgnować drewno
Wyroby z litego drewna są materiałem naturalnym i „żywym”, dlatego właściwa pielęgnacja ma kluczowe znaczenie dla ich trwałości, wyglądu i funkcjonalności. Przestrzeganie kilku prostych zasad pozwoli zachować ich estetykę na długie lata.
1. Warunki użytkowania
Drewno reaguje na zmiany wilgotności i temperatury. Wyroby należy użytkować w pomieszczeniach o stabilnych warunkach klimatycznych. Zalecana wilgotność powietrza wynosi około 40–60%, a temperatura 18–24°C. Należy unikać ustawiania przedmiotów bezpośrednio przy źródłach ciepła (grzejniki, kominki) oraz w miejscach silnie nasłonecznionych.
2. Ochrona przed wilgocią
Nie dopuszczać do długotrwałego kontaktu z wodą. Rozlane płyny należy natychmiast wytrzeć suchą, miękką ściereczką. Nie zaleca się mycia wyrobów pod bieżącą wodą ani stosowania mopów parowych.
3. Czyszczenie na co dzień
Do codziennej pielęgnacji wystarczy sucha lub lekko wilgotna ściereczka z mikrofibry. W razie potrzeby można użyć delikatnych środków przeznaczonych do drewna. Należy unikać detergentów, alkoholu, rozpuszczalników oraz preparatów zawierających silikon.
4. Pielęgnacja powierzchni olejowanych i woskowanych
Powierzchnie olejowane lub woskowane wymagają okresowego odświeżania. W zależności od intensywności użytkowania zaleca się ponowne olejowanie lub woskowanie co 6–12 miesięcy. Do tego celu należy stosować preparaty dedykowane do danego typu wykończenia.
5. Pielęgnacja powierzchni lakierowanych
Powierzchnie lakierowane są bardziej odporne na zabrudzenia i wilgoć, jednak również wymagają delikatnego traktowania. Do czyszczenia wystarczy miękka, wilgotna ściereczka. Nie należy stosować past nabłyszczających ani środków ściernych.
6. Ochrona mechaniczna
Aby zapobiec zarysowaniom i uszkodzeniom, zaleca się stosowanie podkładek pod gorące naczynia, filcowych podkładek pod elementy dekoracyjne oraz unikanie bezpośredniego cięcia lub uderzeń na powierzchni drewna.
7. Naturalne zmiany materiału
Drewno z czasem może zmieniać odcień, szczególnie pod wpływem światła. Jest to proces naturalny i nie stanowi wady wyrobu, lecz potwierdzenie jego autentyczności.
Przy odpowiedniej pielęgnacji wyroby z litego drewna zachowają swoje właściwości użytkowe i estetyczne przez wiele lat, a z czasem nabiorą szlachetnej patyny.
Rodzaje i właściwości drewna
Jesion
CECHY:
Popularne w Europie drewno liściaste. Charakteryzuje się dość sporym zróżnicowaniem kolorystycznym: od jasnożółtych do jasnobrązowych odcieni. Kolory te potrafią komponować się nawet w obrębie jednego elementu. Drewno jesionowe jest typem drewna pierścieniowo-naczyniowego. Posiada bardzo wyraźny rysunek słojów i nieregularne pręgowania.
WŁAŚCIWOŚCI:
Jesion jest bardzo twardym drewnem, a swoją trwałością zdaje się nie ustępować dębinie. Charakteryzuje się dużą sprężystością, dlatego obróbce mechanicznej najlepiej poddawać go tuż po ścięciu. Podczas strugania mogą nastąpić wyrwania. Nie będziemy mieć większego problemu z wierceniem, przybijaniem gwoździ czy polerowaniem. Jesion łatwo maluje się lakierami, jednak bejcowanie może sprawiać już więcej trudności. Swoje właściwości traci w kontakcie z wodą. Drewno ma skłonności do pęknięć, przebarwień i występowania zgnilizn.
ZASTOSOWANIE:
Podłogi, schody, stolarka okienna i drzwiowa, meble, sprzęt sportowy, drabiny, boazeria wewnętrzna.
Dąb
CECHY:
Jeden z najcenniejszych gatunków drewna liściastego w Europie.
Kolor miodowo-złoty, który z czasem przyjmuje szlachetne, jasno- lub ciemnobrązowe odcienie. Proste i równomiernie rozłożone słoje. Piękny rysunek drewna z wyraźnie zaznaczonymi porami (po barwieniu pory te pozostają ciemniejsze, co podkreśla dekoracyjne walory dębiny).
WŁAŚCIWOŚCI:
Dębina jest drewnem ciężkim i twardym. Łatwa w obróbce: cięciu, skrawaniu, gięciu, klejeniu, barwieniu. Trudności mogą być przy polerowaniu, ponieważ drewno to jest odporne na ścieranie. Sporego doświadczenia wymaga również suszenie, gdyż dębina jest podatna na pęknięcia. Drewno trudno zapalne i niezwykle trwałe: odpowiednio konserwowane może zachować doskonały wygląd nawet przez setki lat.
ZASTOSOWANIE:
Meble, sztukateria, przedmioty dekoracyjne, podłogi, schody, okiennice zewnętrzne. Coraz częściej dębina pojawia się także jako okładzina elewacji zewnętrznych.
Orzech
CECHY:
Jeden z bardziej szlachetnych i ekskluzywnych gatunków drewna. Chętnie używany w stolarstwie i rzemiośle artystycznym. Najbardziej popularne odmiany to orzech włoski i czarny (tzw. orzech amerykański). Bardzo zróżnicowany rysunek drewna: pasiasty, dość skomplikowany i nieregularny. Różnorodna kolorystyka: od jasnobrązowego po brązowo-czarny.
WŁAŚCIWOŚCI:
Praca z orzechem należy do dość przyjemnych. Jest to drewno łatwe w obróbce: cięciu, struganiu, frezowaniu czy toczeniu. Nie ma trudności w jego szlifowaniu, a także malowaniu. Dobrze nakłada się zarówno lakier, jak i bejce. Ostrożność należy zachować przy klejeniu, ponieważ drewno jest podatne na przebarwienia i może różnie reagować na substancje zawarte w klejach. Nie jest to bardzo trwały gatunek drewna. Jeśli chcemy stosować go w miejscach, gdzie poddany będzie działaniu wilgoci, warunków atmosferycznych i grzybów, należy go odpowiedni.
ZASTOSOWANIE:
Meble, sztukateria, dodatki dekoracyjne, ramy obrazów, słupy i tralki, okładziny i boazerie.
Buk
CECHY:
Charakterystyczny i bardzo ceniony gatunek rodzimego drewna. Kolor różowawy lub żółtawy z lekkim fioletowym odcieniem. Prążkowany rysunek, promienie drzewne regularnie rozłożone po całym przekroju drewna.
WŁAŚCIWOŚCI:
Buczyna należy do gatunków o wysokiej twardości drewna. Jest prosta w obróbce mechanicznej, łatwo się ją skleja, szlifuje i poleruje. Nie będziemy mieć również większego problemu z jej barwieniem, czy to bejcowaniem, czy to lakierowaniem. Ponieważ może pękać, zaleca się wstępne nawiercanie. Cechuje się wysoką ścieralnością, jest również dość wrażliwa na wilgoć i nieodporna na działanie warunków atmosferycznych. Może zostać również zaatakowana przez grzyby i owady.
ZASTOSOWANIE:
Podłogi, schody, progi, meble, zabawki, boazeria, elementy konstrukcyjne.
